ما امروز هرچه گریه کنیم ، او را فراموش کرده ایم  ، به خدا قسم او را فراموش کرده ایم . مگر می شود چنین گوهر گرانبهایی در بین ما باشد و ما این طور از او یاد کنیم ؛ جایی که امام صادق علیه السلام  می فرماید اگر زمان او را درک می کردم تمام عمر خدمتگزارش بودم و حالا ما زمان او را درک کرده ایم با او چه کنیم ؟

خاک بر سر ما که وقتی می خواهیم مجلس را خاتمه بدهیم می گوییم و عجل فی فرج مولانا... ، آن وقت انتظار داریم آقا را هم ببینیم ، من به یک منبری گفتم :

« شما اسم امام زمان علیه السلام را نبردید» گفت :

«  فراموش کردم »

 گفتم : « عذر بدتر از گناه »

متاسفانه ماها خیلی آقا را فراموش کرده ایم . نان او را می خوریم نه فقط ما بلکه تمام جهان روزی او را می خورند ، اما به قدری او را فراموش کرده ایم که حضرت بفرمایند :« اگر به اندازه ی مالی که گم کرده اید و به دنبالش می گردید به سراغ من می آمدید ... » من خجالت می کشم بگویم حضرت دقیقا چه فرموده اند که اگر چه چیز را گم می کردید و دنبالش می گشتید ، یقینا آن قدر به آن حضرت کم توجهیم که حتی به اندازه ی چیزی کم ارزش به فکر این گوهر گرانبها و آب حیات نیستیم .

یا صاحب الزمان آقا جان تا به کی سرگشته کوی تو باشیم ،« الی متی احار فیک یا مولای و الی متی » . به خدا قسم این مطلب را روی تحقیق می گویم که اگر تمام انبیاء و اولیاء ( غیر از چهارده معصوم) را یک جا جمع کنند و آنها را به صورت یک شخص قرار دهند ، نمی توانند لایق خدمت گذاری آقا باشد ، لیاقت ذاتی ندارد ، حتی حضرت عیسی علی نبینا و آله و علیه السلام حدود دو هزار سال است منتظر مانده ، در آسمان چهارم انتظار می کشد به امید اینکه دو رکعت نماز پشت سر آقا بخواند.