خداي‌ تعالي‌ وقتي‌ مي‌خواست‌ عالم‌ را ايجاد كند اوّل‌ چيزي‌ كه‌ خلق‌ كرد روح‌ «رسول‌ اكرم‌»  صلي‌ الله‌ عليه‌ و آله‌بود چنانكه‌ در رواياتي‌ خود آن‌ حضرت‌ مي‌فرمايد: اوّل‌ چيزي‌ كه‌ خداي‌ تعالي‌ خلق‌ فرمود روح‌ من‌ بود( قال‌ رسول‌ اللّه‌   : «اوّل‌ ما خلق‌ اللّه‌ نوري‌». بحارالانوار جلد 1 صفحة‌ 97. )‌

             در بعضي‌ روايات‌ از همين‌ روح‌ تعبير به‌ «نور» شده‌ زيرا همة‌ علوم‌ را خداي‌ تعالي‌ در وجود اين‌ روح‌ قرار داده‌ بود.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ تعبير به‌ «عقل‌» شده‌. زيرا آن‌ حضرت‌ از كثرت‌ معرفت‌ به‌ مقام‌ كامل‌ عبوديّت‌ رسيده‌ و معرفتش‌ او را عقال‌ كرده‌ بود.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «روح‌القدس‌» يعني‌ روح‌ پاك‌ تعبير شده‌. زيرا او از هرگونه‌ پليدي‌ و نقص‌، پاك‌ و مبرّا بوده‌ است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «قلم‌» تعبيرشده‌. زيرا او واسطة‌ پخش‌ معارف‌ الهيه‌ بوده‌ است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «لوح‌محفوظ‌» تعبير شده‌. زيرا روح‌ مقدّس‌ آن‌ حضرت‌ حافظ‌ اسرار الهي‌ بوده‌ است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «وجه‌اللّه‌» تعبير شده‌. زيرا او مظهر صفات‌ و اسماء الهي‌ بوده‌ است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «يداللّه‌» تعبير شده‌. زيرا آن‌ حضرت‌ مظهر قدرت‌ پروردگار بوده‌ است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «عين‌اللّه‌» تعبير شده‌. زيرا محيط‌ بر اعمال‌ خلائق‌ بوده‌است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «اُذن‌اللّه‌» تعبير شده‌. زيرا روح‌ مقدّس‌ آن‌ حضرت‌ واسطة‌ قضاء حوائج‌ مردم‌ بوده‌ است‌.

             در بعضي‌ روايات‌ از اين‌ روح‌ به‌ «مشيّة‌ اللّه‌» تعبير شده‌. زيرا آن‌ حضرت‌ واسطة‌ خلقت‌ بوده‌ است‌.

او در مدّتي‌ كه‌ در دنيا بود تمام‌ عوالم‌ هستي‌ بخاطر او متوجّه‌ زمين‌ شده‌ بودند و جبرئيل‌ و ملائكة‌ مقرّب‌ الهي‌ در دنيا رفت‌ و آمد مي‌كردند و مركز توجّهات‌ الهي‌ كرة‌ زمين‌ بود و دنيا در ميان‌ كرات‌ ديگر عظمت‌ خاصّي‌ پيدا كرده‌ بود

 او وجه‌اللّهي‌ بود كه‌ وقتي‌ اولياء خدا در آسمانها و زمين‌ مي‌خواستند به‌ خداي‌ تعالي‌ متوجّه‌ شوند به‌ او متوجّه‌ مي‌گرديدند.

 روح‌ مقدّس‌ او به‌ قدري‌ داراي‌ ظرفيّت‌ بود كه‌ خداي‌ تعالي‌ بر او منّت‌ گذاشته‌ و مي‌گويد:  «اَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ» سورة‌ انشراح‌ آية‌ 1. ‌  در شرح‌ صدر  «پيامبر اكرم‌» همين‌ كافي‌ است‌ كه‌ بدترين‌ خلق‌ خدا و خبيث‌ترين‌ موجود عالم‌ هستي‌ را كنار خود مي‌پذيرفت‌ و او را به‌ خود نزديك‌ مي‌كرد و به‌ هيچ‌ وجه‌ به‌ روي‌ او اعمال‌ بد آينده‌اش‌ را نمي‌آورد و از بي‌ايماني‌ او ابراز تنفّر نمي‌فرمود.

 در وسعت‌ ظرفيّت‌ قلب‌ مقدّسش‌ همين‌ كافي‌ است‌ كه‌ علوم‌ اوّلين‌ و آخرين‌ و حكمت‌ الهي‌ را خداي‌ تعالي‌ در قلبش‌ به‌ وديعت‌ گذاشته‌ كه‌ فرموده‌:  «واودعته‌ علم‌ ما كان‌ و ما يكون‌ الي‌ انقضاء خلقك‌» (فقره‌اي‌ از دعاي‌ ندبه0). روح‌ مقدّس‌ او به‌ قدري‌ مهربان‌ بود كه‌ مظهر اتمّ مهرباني‌ خداي‌ رحمن‌ و رحيم‌ بوده‌ كه‌ درباره‌اش‌ مي‌فرمايد:  «عزيز عليه‌ ما عنتم‌».

 و خُلق‌ نيكوي‌ او به‌ قدري‌ در سطح‌ بالا بود كه‌ خداي‌ تعالي‌ درباره‌اش‌ مي‌فرمايد:  «انّك‌ لعلي‌ خلق‌ عظيم‌»  روح‌ مقدّس‌ او به‌ قدري‌ محبوب‌ خداي‌ تعالي‌ بود كه‌ او در زبان‌ ملائكه‌ و ارواح‌ انبياء معروف‌ به‌ «حبيب‌ اللّه‌» بوده‌ است‌.

برگرفته از کتاب رسول اکرم نوشته ی حضرت استاد سید حسن ابطحی دام ظله العالی