راهِ فاطمه  عليها السلام

 قسمتی از فرمایشات استاد محترم

برای چه مصیبتی گریه می کنیم ؟

 من یک مدتی فکر می کردم، که در این مصیبت ها چرا ما گریه می کنیم ، یک شمشیر خوردن ، دو روز یا سه روز در بستر افتادن ، اینها  نباید خیلی مصیبت باشد ، مصیبت  هست  ولی خیلی برای آن شخصی که ضربت خورده مخصوصا  علی بن ابیطالب که می گوید : « فُزتُ وَ رَبِّ الکَعبَةِ » ، اظهار خوشحالی می کند اینها نباید مصیبت باشد ، مصیبت چی هست ؟ چرا به ما گفته اند بر حسین علیه السلام گریه کنید ، چرا به ما گفته اند بر امام حسن علیه السلام گریه کنید ، چرا مجالس عزا برپا شده ، که بر نامه ی شیعه بوده تا زمان ائمه علیهم السلام و حضرت رضا علیه السلام  دعبل را دعوت می کرد و پرده ای کشیدند بین زنها و مردها و زنها می نشستند  پشت پرده و دعبل برایشان روضه می خواند ، چرا و چه معنایی دارد ؟ این است که چرا بشر این قدر پست باشد که خدا مظهر خودش را فرستاده  در میان آنها  و آنها علاوه بر اینکه تحویلش نگرفتند ، اعتنایش نکردند ، اذیتش هم کردند ، زخم زبان به او زدند ، آخر هم با آن وضع او را کشتند ، این گریه دارد . الان برای امام زمانمان که هنوز شهید نشده باید بیشتر از همه گریه کنیم ، این گریه دارد ، که چرا ، باید ما اینقدر پست باشیم ، روح امام زمان ، توجهات امام زمان که برای سلامتی ما آمده ما از آن بهره نبریم . مثلا یک مریضی در بیمارستان دارد می میرد که ما اکثرا همین طوریم ، یک طبیبی آمده می خواهد با یک آمپول ، و در یک لحضه ، تمام سلامتی اش را به این بدهد  ، این شخص بلند بشود ، با همان رمق آخر بدنش چند تا سیلی به صورت این طبیب بزند ، آن سیلی ها  برای طبیب زیاد درد نمی آید ، مهم نیست ، این نفهمی مریض گریه دارد ، این ناشکری گریه دارد ، لذا امیرالمومنین علیه السلام به ابن ملجم می فرمایند من مگر بد امامی برای تو بودم ؟ امامی بهتر از من می توانستی پیدا کنی که مرا کشتی این مهم است ، که چرا باید یک چنین امامی را از دست بدهند ، چرا باید امامی که می تواند در عرض چند سال کره زمین را پر از عدل و داد کند و همه سعادتمند بشوند و در رفاه قرار  بگیرند هزار و صد و هفتاد سال غایب باشد که البته ما غایب از او هستیم اینها گریه دارد ، اولیاء خدا هم برای همین چیزها گریه می کردند ، خدایا ، امشب برای همه ی ما سلامتی مقرر بفرما و چیزی که اهمیت دارد سلامتی روح انسان است .